Jak wynika z bestsellerowej książki „Doktryna Ateny”, ten sposób myślenia i zachowania obserwuje się w 13 krajach wiodących w światowej gospodarce.

John Gerzema wraz z Michaelem D’Antonio w swojej książce oparli się na badaniach, w których wzięło udział 64 tys. osób z 13 państw (Brazylia, Chile, Chiny, Francja, Indie, Indonezja, Japonia, Kanada, Korea Południowa, Meksyk, Niemcy, USA i Wielka Brytania). Kraje te wytwarzają 65 proc. światowego PKB.

Zdaniem autorów książki, po globalnym kryzysie gospodarczym ludziom nie podoba się świat zdominowany przez tradycyjny model lidera, który swoją pozycję zdobywa siłą, arogancją i chorobliwą ambicją. Współczesny przywódca powinien widzieć i kreować przyszłość, wdrażając rozwiązania zapewniające przede wszystkim zrównoważony wzrost, a nie mieć na uwadze wyłącznie bieżące korzyści.

„Ludzie na ogół uważają, iż kluczową cechą jest u lidera cierpliwość oraz że szukamy przywódcy, który będzie potrafił przełamać impas dzięki rozsądkowi, a nie sztywnej ideologii. Ludzie są również zdania, że idealny przywódca powinien myśleć długofalowo i planować trwałe rozwiązania w przyszłości, a nie skupiać się na własnych interesach” – pisze John Gerzema.

Okazało się także, że respondenci chcieliby, by liderzy bardziej kierowali się intuicją, lepiej rozumieli uczucia innych i potrafili ocenić dany problem lub konsekwencje działania z wielu różnych perspektyw, zanim zaczną wdrażać konkretne rozwiązania. Niezbędną umiejętność stanowi także elastyczność, która pozwala słuchać, uczyć się i wypracowywać kompromisy.

Zdaniem autorów „Doktryny Ateny” nowoczesny przywódca powinien mieć szczególne umiejętności i reprezentować określoną postawę. Wśród nich znalazły się:

• Propagowanie pozytywnej kultury,
• Włączanie innych w podejmowanie decyzji,
• Bycie cierpliwym,
• Nastawienie na długoterminowe planowanie.

John Gerzema i Michael D’Antonio poprosili połowę z 64 tys. ankietowanych by przyporządkowali 125 różnych cech charakteryzujących ludzkie zachowanie do kategorii „męskie”, „kobiece” lub „neutralne”. Potem zaprezentowali tę samą listę słów drugiej połowie ankietowanych, tyle że tym razem nie przypisywali płci do żadnego z nich. Badani ocenili, jak ważne są podane cechy, m.in. w przywództwie. Okazało się, że wiele cech idealnego współczesnego lidera jest uznawanych za kobiece. To kobiety kojarzone są z cechami, których obecnie szukają konsumenci w firmach, a obywatele w życiu politycznym.

Prawie dwie trzecie ludzi na świecie uważa, że świat byłaby lepszym miejscem, gdyby mężczyźni myśleli bardziej jak kobiety. Co więcej, jak przekonują autorzy książki, kraje o bardziej sfeminizowanym sposobie myślenia i zachowania mają również wyższe PKB per capita i wyższy standard życia. Należą do nich, m.in.: USA, Wielka Brytania, Kanada, Indonezja, Indie czy Chiny. Jak przekonuje John Gerzema wiele cech idealnego współczesnego lidera jest uznawanych za kobiece.

„Odpowiedzi wskazują, że szukamy liderów bardziej ekspresyjnych – takich, którzy otwarcie i szczerze dzielą się odczuciami i emocjami. Innymi słowy, na całym świecie ludzie chcą, aby sprawujący władzę mieli bardziej osobiste nastawienie. Jest to zrozumiała reakcja na fakt, że rządzący ukrywają swoje zamiary i są niedostępni, co często kojarzy się z mężczyznami” – pisze autor „Doktryny Ateny”.

Badanie Deloitte[i] przeprowadzone wiosną tego roku wśród menedżerów największych firm w Polsce pokazuje, że również na naszym rynku widać pierwsze oznaki nowych oczekiwań

„Postrzeganie kompetencji przywódczych kobiet wśród menedżerów wyraźnie ewoluuje. Badani, niezależnie od szczebla, jaki zajmują w hierarchii firmy, oceniają wyżej kompetencje przywódcze kobiet – członków zarządów niż mężczyzn. Kobiety wyróżniają się szczególnie w obszarze umiejętności związanych z budowaniem efektywnych relacji i firmy opartej na wartościach, rozwijaniem talentów oraz przewodzeniem zmianom. To są cechy lidera przyszłości. ” – mówi Iwona Georgijew, Liderka Klubu SheXO w Deloitte.

John Gerzema i Michael D’Antonio przestrzegają jednak, że musi minąć jeszcze dużo czasu, by nowe podejście do zagadnienia przywództwa znalazło swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości.

„Zmiana na bardziej kobiecy styl nie oznacza „zmierzchu mężczyzn”, ale sugeruje naturalne zrównoważenie, które znacząco zwiększa zdolność zarówno mężczyzn, jak i kobiet do pokonywania trudności i prowadzenia dobrego życia. W naszych ankietach 81proc. ludzi uznało, że mężczyźni i kobiety potrzebują zarówno męskich, jak i kobiecych cech, żeby odnieść sukces we współczesnym świecie”– podsumowuje John Gerzema.

Polskie wydanie książki zostało przygotowane we współpracy z wydawnictwem Studio EMKA. Oficjalna premiera publikacji odbędzie się podczas Europejskiego Forum Nowych Idei.

[i]Raport Deloitte „Liderzy na dziś – Liderzy na jutro”, sierpień 2014, http://www.deloitte.com/pl/kompetencje

Wpis Style przywództwa: Współczesny lider myśli długofalowo pojawił się pierwszy raz w Portal HR - HRtrendy.pl - aktualności i wydarzenia HR. Nowości z rynku pracy.

Menedżer czy menedżerka?

Zawód menedżera, już z perspektywy gramatycznej, jest bardziej kojarzony z mężczyznami, aniżeli z płcią piękną. To męska forma – menedżer, a nie menedżerka, dominuje w portalach i artykułach. Wynika to ze zdecydowanej przewagi mężczyzn, pełniących funkcje zarządzające, a także ze stosunkowo krótkotrwałej obecności kobiet w tym zawodzie.

Jednakowoż kobiet pełniących funkcje kierownicze przybywa, stąd poszukiwania żeńskiego odpowiednika owej nazwy, i tak – pani menedżer brzmi zdecydowanie bardziej profesjonalnie niż menedżerka.

Jaka jest kobieta menedżer?

Kobieta pełni wiele ról społecznych, ma zatem ogromny zakres doświadczeń, które mogą być pomocne w pełnieniu funkcji menedżera. Niezwykle cenne będą takie typowe kobiece cechy jak: dobra organizacja, okazywanie zainteresowania, motywowanie i inspirowanie, a także empatia. Niestety, zdania są podzielone i często obok plusów wymienia się również minusy kobiety menedżera, np. rozchwianie emocjonalne czy niezdecydowanie.

Często zdarza się, iż kobiety odcinają się od kobiecej natury, za wzór obierając męski styl kierowniczy, oparty na sile i agresji. Bywa, że są bardziej wymagające i ostre niż niejeden menedżer płci męskiej. Przejmowanie męskiego stylu przejawia się również w sferze ubioru – kobiety na stanowiskach kierowniczych niejednokrotnie ubierają się tak jak mężczyźni: biała koszula, garnitur, spodnie w kant, spięte i gładko zaczesane włosy mają maskować ich kobiece walory i podkreślać profesjonalizm.

Dzieje się tak dlatego, iż w zawodzie menedżera nadal dominują mężczyźni. Kobieta musi przejść zdecydowanie dłuższą i trudniejszą drogę niż mężczyzna, by zostać menedżerem. Musi też znacznie więcej poświęcić. We wstępie wspomniałam o stereotypie kobiety-szefa: jest to obraz kobiety zimnej i wyrachowanej, pozbawionej uczuć i kobiecości. Czy jednak tak jest naprawdę?

Niewątpliwie w każdym stereotypie jest ziarenko prawdy – wielu kobietom po prostu nie udaje się pogodzić życia zawodowego z prywatnym, dlatego wybierają samotność i zakładają maskę, by okazać się silnymi i godnymi kandydatkami, w celu dorównania mężczyznom.

Jednak ze statystyk wynika, że aż 80% kobiet na stanowiskach kierowniczych ma partnerów, dzieci, dom, więc wszystko to, co przypisywane jest szczęśliwej i spełnionej kobiecie. Z czego zatem musi zrezygnować kobieta, aby mieć wszystko – rodzinę i wymarzoną pracę? Bezsprzecznie kobieta dużo więcej musi poświęcić, by być profesjonalistką w pracy.

Mężczyzna zajmuje się jedynie obowiązkami służbowymi, tymczasem kobieta, oprócz zajęć zawodowych, ma jeszcze drugi ważny etat – pracę domową. Jeśli chce spełniać się zawodowo, nadal potrzebuje sztabu osób do pomocy, gdyż kulturowo to właśnie ona -matka i żona, powinna zająć się kwestiami domowymi. Kobieta menedżer musi więc zadbać o dobrą nianię, sprzątaczkę, kucharkę, wtedy dopiero może zająć się własnym rozwojem osobistym.

Kobiecy styl zarządzania

Specjaliści uważają, że styl zarządzania jest zależny od płci, wyróżnia się więc styl męski i kobiecy. Kobiety z natury nie są agresywne i nastawione na rywalizację, te cechy raczej przypisywane są mężczyznom. Kobiecy styl zarządzania kojarzy się z partnerskim kierowaniem działaniami ludzkimi, opiera się na wsparciu i zrozumieniu.

Kobieta menedżer jest wyrozumiała i wrażliwa na ludzkie problemy, ale zarazem cechuje ją konsekwencja i wysokie wymagania, zarządza w sposób demokratyczny, oparty na współdziałaniu i zaufaniu.

Taki typ jest obecnie bardziej pożądany, gdyż zmieniły się realia rynkowe, więc styl nowoczesny bliższy jest kobiecemu. Ewa Lisowska w książce „Kobiecy styl zarządzania” porównuje styl tradycyjny ze stylem nowoczesnym i wskazuje na istotne zmiany, które zaszły w sposobach zarządzania, m.in. na zastąpienie zasady konkurencji i współzawodnictwa współpracą i skupieniem na budowaniu relacji zespołowych.

Różnica dotyczy także zadań menedżera, nie ma on już tylko wydawać poleceń, a zadawać pytania, inspirować do efektywnej pracy, wysłuchiwać pomysłów, sprawiedliwie oceniać i przede wszystkim motywować.

Zarządzanie ma się opierać na zaufaniu i współpracy, a nie, jak dotąd, na nakazach i zakazach. Nowoczesny model kierowania zespołem jest zbliżony do natury kobiecej, tymczasem tradycyjny, oparty na nakazach i zakazach, przypomina autokratyczny styl męski. W związku z tym, kobiety wydają się idealnymi kandydatkami na stanowiska menedżerskie.

Jednak, by sprostać oczekiwaniom, jakie się im stawia, muszą zaakceptować swoją kobiecość i uczynić z niej broń, traktować ją jak atut, a nie jak ciężar.

Katarzyna Mazur
treco.pl

Wpis Być kobietą zarządzającą pojawił się pierwszy raz w Portal HR - HRtrendy.pl - aktualności i wydarzenia HR. Nowości z rynku pracy.