Spotkanie odbędzie się 17 czerwca 2009 r. o godz. 9.30 w Sali Kinowej Biura Centrum (Katowice, ul. Mickiewicza 29 – budynek Stalexportu).
Wstęp jest bezpłatny.

Aby wziąć udział w konferencji, wypełnij formularz (dostępny pod tym linkiem) lub skontaktuj się z organizatorami projektu.

Podczas konferencji omówione zostaną najważniejsze zagadnienia związane z podnoszeniem aktywności zawodowej osób po pięćdziesiątym roku życia, w tym wybrane aspekty społeczno-demograficzne, zarządzania wiekiem oraz profilaktyki zdrowotnej.

Z uwagi na ograniczoną liczbę miejsc, prosimy o wcześniejszą rejestrację.

Konferencja inauguruje projekt Aktywni 50+ Akcja promocyjno-informacyjna, współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Honorowy patronat nad projektem objęły Górnośląska Agencja Rozwoju Regionalnego oraz Polskie Stowarzyszenie Zarządzania Kadrami.

Strona konferencji

Raport opisuje aktualne zjawiska polskiego rynku pracy przez pryzmat wiedzy i doświadczeń ekspertów zarządzania kapitałem ludzkim w oparciu o badania PSZK i SGH. Raport został opracowany w ramach obchodów Roku Kapitału Ludzkiego, którego partnerem jest ArcelorMittal. Najważniejszy wniosek z raportu jest jeden – polskie przedsiębiorstwa muszą powszechnie wdrażać takie systemy wynagrodzeń, które powiążą płace z efektywnością pracy. Eksperci przypominają, że Polska zajmuje dopiero 23 miejsce na liście krajów UE pod względem produktywności. Nasz kraj wyprzedza tylko Litwę, Łotwę, Rumunię i Bułgarię. Jeśli rozdźwięk pomiędzy wzrostem wynagrodzeń a produktywnością pracy będzie nadal utrzymywał się w dotychczasowym trendzie, grożą nam poważne problemy gospodarcze.

Można przypuszczać, że relacje wynagrodzeń między pracownikami lub stanowiskami są często przypadkowe – są wynikiem zaszłości, presji i przywilejów niektórych grup, różnych warunków zatrudniania, a nie racjonalnego i świadomego zróżnicowania wynagrodzeń, zgodnie z celami i strategią biznesową organizacji, podkreśla prof. dr hab. Marta Juchnowicz z SGH.

W raporcie czytamy, że zaledwie 11% respondentów wskazuje na powiązanie wzrostu wynagrodzeń ze wzrostem indywidualnej efektywności. Jednocześnie według 40% uczestników badania głównym czynnikiem decydującym o ogólnych zmianach w poziomie wynagrodzeń są zmiany na rynku pracy, czyli przede wszystkim problemy rekrutacyjne polskich przedsiębiorstw. Budowa siatek wynagrodzeń w polskich przedsiębiorstwach wciąż w większości odbywa się bez przeprowadzenia procesu wartościowania pracy lub badania potencjału kompetencyjnego pracowników. Ponad połowa (51%) pracodawców nie przeprowadziła wartościowania stanowisk pracy lub wartościowania kompetencji. Negatywnym zjawiskiem jest również malejący współczynnik aktywności zawodowej polaków. W 2007 roku wyniósł on 53,7%.

Tegoroczny Raport jest wyjątkowy. Ogłaszamy go w kulminacyjnym momencie obchodów Roku Kapitału Ludzkiego – podczas Międzynarodowego Konwentu HR w Warszawie, 18 września 2008 roku. Raport wyjątkowy jest jednak przede wszystkim dlatego, że dynamika zmian na rynku pracy, jaką obserwujemy w ostatnim czasie to niezmiernie ciekawe zjawisko. Dzisiaj już chyba nikt nie ma wątpliwości, że dział HR jest równie istotną częścią organizacji, jak sprzedaż, marketing czy finanse. To oczywiście powód do zadowolenia. Z drugiej strony oczekiwania i presja na działy HR są coraz większe. Przegrane negocjacje ze związkami zawodowymi przy dwucyfrowym procencie żądań podwyżek płac, to już nie tylko przegrana działu HR. Podobnie jak wakaty, które coraz trudniej obsadzić, mówi Piotr Palikowski, dyrektor generalny PSZK.

Zmniejszenie i starzenie się zasobów pracy, a w konsekwencji pogarszanie się podaży siły roboczej na polskim rynku pracy to fakty, które nie są już bagatelizowane przez pracodawców. Wiele organizacji i branż odczuło skutki czasowych emigracji. Dlatego coraz więcej organizacji przygotowuje się do ostrej konkurencji, szczególnie na rynku rekrutacji absolwentów. Prognozy utrzymania wzrostu gospodarczego na poziomie powyżej 5% PKB, napływ inwestycji i rozwój rynku wewnętrznego wskazują na dalszy wzrost popytu na pracę. Oznacza to, że pozyskanie i utrzymanie pracowników zaczyna być jednym z największych wyzwań dla pracodawców. Na problemy z pozyskaniem pracowników wskazuje 89% badanych firm. To o 12% więcej, niż w analogicznym badaniu przeprowadzonym na początku 2007 roku. Jednocyfrowe bezrobocie i jednocześnie wciąż malejący współczynnik aktywności zawodowej w Polsce dopełniają całości obrazu.

Polska już dzisiaj jest jednym z najmniej uzwiązkowionych krajów w Unii Europejskiej.
W styczniowym badaniu CBOS przynależność do związków zadeklarowało jedynie 8% Polaków. Udział młodych pracowników w związkach jest znikoma. Wniosek jest prosty – za kilkanaście lat w Polsce prawdopodobnie nie będzie związków zawodowych, albo przynajmniej nie będzie ich w obecnej formie. Dla pracodawców to dobrze, dla dialogu społecznego już nie do końca.

Zdecydowane stanowisko związków w sprawie pomostówek to obrona ostatnich związkowych bastionów, siła bezsilnych. Pracodawcy budżetowi, hutnictwo, górnictwo, energetyka i niektórzy dawni duzi pracodawcy – tu związkowcy są silni. Związki nie reprezentują już jednak osób zatrudnionych w oparciu o umowę o dzieło, zlecenia, samozatrudnionych. Praktycznie nie ma ich w nowoczesnych firmach z kapitałem zagranicznym. Nie mają nic ciekawego do zaproponowania młodym pracownikom, których dodatkowo zrażają zdeklarowanym odgórnie zaangażowaniem politycznym. Związki reprezentują zdecydowaną mniejszość osób aktywnych zawodowo i jest to problem, z którym działacze nie potrafią sobie od dłuższego czasu poradzić. „W obecnej formule związki zawodowe są de facto federacjami struktur zakładowych,
a nie organizacjami pracowników” – to wymowny fragment wystąpienia jednego z działaczy związkowych
na zjeździe związków budowlanych. Brakuje pomysłu na reprezentowanie pracowników na coraz bardziej dynamicznym i elastycznym rynku racy. Jeszcze raz podkreślam – to bardzo źle dla dialogu społecznego.

Dialog i konsultacje społeczne w obszarze gospodarczym i społecznym pomiędzy rządem, pracownikami
i pracodawcami odbywają się w Komisji Trójstronnej. To w praktyce jedyne miejsce umocowane prawnie, gdzie rząd ma obowiązek konsultacji swoich pomysłów na reformy i nowe ustawy w obszarze rynku pracy. Jeśli kraj ma rozwijać się stabilnie i równomiernie, z poszanowaniem interesów różnych grup społecznych,
to siła wszystkich stron dialogu powinna być jednakowo mocna.
Słabość instytucji dialogu społecznego jest niestety wyrazem słabości naszej aktywności obywatelskiej.
Jeśli nie będziemy się zrzeszać, samodzielnie organizować się w związki, zrzeszenia i stowarzyszenia – nie będzie platformy dialogu, nie będzie konsensusu społecznego i nie będzie możliwości dokonania odpowiednio szybkich zmian tam, gdzie są one potrzebne. To apel do wszystkich – pracodawców, pracowników, osób starszych i młodych. Jednorazowy zryw wielkości frekwencji wyborczej nie wystarczy
do przeprowadzenia strategicznych reform, które są dzisiaj potrzebne w gospodarce, edukacji, opiece zdrowotnej, na rynku pracy i wielu innych strefach naszego życia. Nie możemy całej odpowiedzialności za rozwój naszego kraju składać na barki kolejnych rządów. Rozwój zależy przede wszystkim od nas samych.

Jako komentarz do trwającego sporu o pomostówki przypomnę kilka faktów. Od dłuższego czasu obserwujemy w Polsce malejący współczynnik aktywności zawodowej. Jest on najniższy w całe Europie –
w roku 2007 wyniósł on 53,7%. W grupie wiekowej 50-64 wskaźnik zatrudnienia wynosi zaledwie 43,4% przy średniej dla całej UE na poziomie 55,6%. Jednocześnie jeśli chodzi o liczbę godzin pracy w tygodniu jest ona największa. Rozwój gospodarki spoczywa na barkach nieco ponad połowy dorosłych Polaków. W roku 2015 na rynku pracy będzie o 800 tys. osób mniej, niż obecnie.

Polska zajmuje dopiero 23 miejsce na liście krajów UE pod względem produktywności pracy. Nasz kraj wyprzedza tylko Litwę, Łotwę, Rumunię i Bułgarię. To fakty, na podstawie których strategię rozwoju Polski

Nadrzędnym celem POKL jest umożliwienie pełnego wykorzystania potencjału zasobów ludzkich poprzez wzrost poziomu zatrudnienia i potencjału adaptacyjnego przedsiębiorstw i ich pracowników, podniesienie poziomu wykształcenia, zmniejszenie obszarów wykluczenia społecznego, wsparcie dla budowy struktur administracyjnych państwa oraz zwiększenie spójności społecznej i terytorialnej.

POKL składa się z 10 priorytetów, realizowanych równolegle na poziomie centralnym i regionalnym. W ramach komponentu centralnego środki zostaną przeznaczone przede wszystkim na wsparcie efektywności struktur i systemów instytucjonalnych, natomiast środki komponentu regionalnego zostaną przeznaczone na wsparcie dla osób i grup społecznych.

W ramach POKL projekty będą mogli realizować m.in.:

* przedsiębiorcy
* instytucje rynku pracy
* instytucje szkoleniowe
* jednostki administracji rządowej i samorządowej
* instytucje otoczenia biznesu
* organizacje pozarządowe
* instytucje systemu oświaty i szkolnictwa wyższego.

W ramach tego programu finansowane będą działania, które koncentrują się na następujących priorytetach:

* Priorytet 1 Zatrudnienie i integracja społeczna
* Priorytet 2 Rozwój potencjału adaptacyjnego przedsiębiorstw
* Priorytet 3 Wysoka jakość edukacji odpowiadająca wymogom rynku pracy
* Priorytet 4 Dobre państwo
* Priorytet 5 Profilaktyka, promocja i poprawa stanu zdrowia społecznego
* Priorytet 6 Rynek pracy otwarty dla wszystkich oraz promocja integracji społecznej
* Priorytet 7 Regionalne kadry gospodarki
* Priorytet 8 Rozwój wykształcenia i kompetencji
* Priorytet 9 Aktywizacja obszarów wiejskich

Niedawno zainaugurowana została ta część PO KL, z której pieniądze będą przeznaczone na naukę i szkolnictwo wyższe. Z ok. 1 mld euro przeznaczonego na ten ceł na lata 2007-2013 finansowane będą miedzy innymi projekty związane z innowacyjnymi metodami kształcenia.

Szczegółowe informacje można znaleźć pod adresem http://www.efs.gov.pl/20072013